మనిషి జీవితం – ఆహారం & కర్మ

 

మనిషి జీవితం – ఆహారం & కర్మ

వేదాంతం ప్రకారం మనిషి జీవితం రెండు ప్రధాన ప్రవాహాలపై నడుస్తుంది – "ఆహారం" (ఆహార) మరియు "కర్మ".

ఆహారం అంటే కేవలం మనం నోటితో తినే భోజనం మాత్రమే కాదు. మన కళ్ళు చూసేది, చెవులు వినేది, ముక్కు వాసన పీల్చేది, నాలుక రుచి చూసేది, చర్మం స్పర్శించేది—ఇలా ఐదు జ్ఞానేంద్రియాల ద్వారా మనలోకి వచ్చే ప్రతి అనుభవం కూడా ఒక రకమైన ఆహారమే.

అంతేకాదు, ఆ అనుభవాలన్నింటినీ మనస్సు స్వీకరిస్తుంది, అర్థం చేసుకుంటుంది, నిల్వ ఉంచుతుంది. అందుకే మనస్సును కూడా ఒక విధంగా "ఆహారం స్వీకరించే ద్వారం"గా చూడవచ్చు.

అలాగే కర్మ అంటే కేవలం చేతులతో చేసే పని మాత్రమే కాదు.

మనం ఏమి ఆలోచిస్తాము, ఏమి మాట్లాడుతాము, ఎలా ప్రవర్తిస్తాము—ఇవన్నీ కర్మలో భాగమే.

శాస్త్రాల ప్రకారం వాక్ (మాట), చేతులు, కాళ్లు, విసర్జన అవయవం, జననేంద్రియం అనే ఐదు కర్మేంద్రియాలు కర్మను వ్యక్తపరుస్తాయి. అయితే ప్రతి కర్మకు మూలం మనస్సే. ఆలోచన లేకుండా మాట రాదు; సంకల్పం లేకుండా పని జరగదు. అందుకే కార్యపరంగా చూస్తే మనస్సు జ్ఞానేంద్రియాలకూ, కర్మేంద్రియాలకూ మధ్య వారధిలా పనిచేస్తుంది.

అందువల్ల మనిషి జీవితం అంటే—

ఏమి స్వీకరిస్తున్నాం (ఆహారం), ఏమి వెలువరిస్తున్నాం (కర్మ)—ఈ రెండింటి సమన్వయమే.

భగవద్గీత మనకు చెప్పేది ఏమిటంటే—

• మనం స్వీకరించే ఆహారం పవిత్రంగా ఉండాలి.

• మన ఇంద్రియాలు నియంత్రణలో ఉండాలి.

• మనస్సు ప్రశాంతంగా, నిర్మలంగా ఉండాలి.

• ప్రతి పనినీ యజ్ఞభావంతో, ధర్మబద్ధంగా, ఫలాపేక్ష లేకుండా చేయాలి.

అలా చేసినప్పుడు సాధారణ జీవన చర్యలే ఆధ్యాత్మిక సాధనగా మారతాయి.

తినడం కూడా యజ్ఞమే.
పని చేయడం కూడా యజ్ఞమే.
మాట్లాడటం కూడా యజ్ఞమే.
జీవించడం కూడా యజ్ఞమే.

మన జీవితంలోని ప్రతి క్షణం **ఋతం (విశ్వ ధర్మం, సృష్టి సహజ నియమం)**కు అనుగుణంగా ఉన్నప్పుడు అదే ధర్మం అవుతుంది. అలాంటి ధర్మబద్ధమైన జీవితం యజ్ఞమవుతుంది.

అప్పుడు మన జీవితం కేవలం జీవించడం కోసం కాదు; స్వీయ వికాసం, సమాజ హితం (లోకసంగ్రహం), మరియు ఆత్మసాక్షాత్కారం వైపు నడిచే పవిత్ర ప్రయాణంగా మారుతుంది.

ఒక వాక్యంలో

"మనం ఐదు జ్ఞానేంద్రియాలు, మనస్సు ద్వారా ఏమి స్వీకరిస్తామో అదే ఆహారం; మనస్సు, మాట, శరీరం ద్వారా ఏమి వ్యక్తపరుస్తామో అదే కర్మ. ఈ ఆహారాన్ని పవిత్రంగా ఉంచి, కర్మను ధర్మబద్ధంగా యజ్ఞభావంతో నిర్వహించమని భగవద్గీత బోధిస్తుంది."